Een oer Hollands beeld in het landschap, de knotwilg(Salix Alba), ook wel schietwilg genoemd. De wilg werd vroeger gebruikt om de wind te breken. Het snoeihout werd gebruikt voor de kachel.
En er komt genoeg kachelhout af.
We hebben momenteel een bijzondere gast uit Peru. Mijn zoon vertelde mij toen ik daar was dat hij zijn eigen prinses had gevonden. Ze heet Amalia. En nu is zij hier.
In de winter is er geen sneeuw in Peru. Het is voor haar dus een hele belevenis en ze vindt het prachtig. Maar het is wel koud.
Tenemos una invitada muy special de Peru. Esta la amiga de nuestro hijo. Se llama Amalia. Si, si una nombre de una princesa de Holanda.
En Peru no hay nieve en invierno. Amalia gustas mucho la nieve. Pero es mas frio.
Het is al weer wat jaren geleden dat we een echte winter hadden. Ik raak er niet op uitgekeken, zo mooi vind ik het. Dus nog maar een paar foto’s. De wintersport kan me dit jaar dan ook gestolen worden. Ik heb hier mijn wintervakantie wel. Dan maar een jaar niet op de skies. We kunnen wel schaatsen.
Prachtig toch!!!!!
En daar was hij dan, koning Winter.
En dat levert prachtige plaatjes op.
Prachtig wilgenlaantje.
De pruimenboom
Dik pak sneeuw hebben we gekregen, zo’n 50 cm dik.
Que hermoso, mucho nieve y mas frio.
Er staat een oude eik in onze tuin. Hij staat behoorlijk scheef, is hol en de top is voor een groot deel dood.
Je zou zeggen die staat er niet zolang meer, maar wij zien hem nu al bijna 8 jaar elk voorjaar weer groen worden, dus het valt wel mee.
Acht jaar geleden was mijn schoonvader hier en die zei dat we onmiddellijk onze auto eronder vandaan moesten rijden, want de boom kon elk moment omvallen.
Mijn schoonvader is inmiddels “omgevallen”, maar de boom staat er nog. Hij mag blijven staan zolang hij wil.
En ook in de winter is het een prachtig plaatje. En straks in het voorjaar komen er vast wel weer blaadjes aan.
Het is weer herfst en ik heb nog een la vol rundvlees. Het is wel van dochter en schoonzoon, maar dat belemmert mij niet om daar iets mee te willen doen. En het mocht 
.
Nodig: (voor 6 tot 8 personen)
1 1/2 kg riblappen(sukadelappen kunnen ook en 500 gr. runderworst erbij is ook lekker) 1 grote wortel, 2 grote uien, 1 dikke vleestomaat, 1 fles (bock)bier, peper, zout, 1 vers laurierblad, flinke bos tijm, 4 kruidnagels, bloem, olie en boter.
Snij het vlees in stukken. Snij de groenten en leg alles klaar, ook de kruiden. Braad 1 1/2 kg riblappen in delen aan in de koekenpan in de olie met boter. Doe het over in de braadpan en fruit ook 2 uien licht aan. Ook die gaan in de braadpan. Bestrooien met bloem en even aanbraden. Goed roeren, het moet niet verbranden. Dan de vleestomaat en de wortel erbij. Afblussen met het bier. Kruiden erbij en water toevoegen als het vlees niet onder staat. Laat, op een klein pitje, alles rustig een uurtje of 6 sudderen. Af en toe even roeren om aankoeken te voorkomen.
Je kunt het ook gemakkelijk een dag van te voren maken en weer opwarmen.
Lekker met gekookte aardappelen en appelmoes of stoofpeertjes, maar ook met rijst en b.v. broccoli.
Wij vonden het heerlijk en het was schoon op.
In deze tijd gebeurt er veel via internet. Of je het nu wilt of niet, je kunt er, bijna, niet omheen. Ook niet als je al wat ouder bent. Nou ben ik er wel nieuwsgierig genoeg voor om van alles uit te vinden en velen met mij. Zo kan het gebeuren dat ook ik via deze
digitale snelweg kennis maak met mensen die ik anders nooit van mijn leven gekend zou hebben. Via een forum heb ik nieuwe vriendinnen gekregen. We hebben één ding gemeen. We zijn allemaal oma. Nog nooit in het echt gezien, maar het voelt echt als vriendinnen en dan wordt je natuurlijk nieuwsgierig. Dus voegen we ze op Hyves toe als vriendin, want daar kun je een foto van ze bekijken….
Peru
Een eventuele volgende keer zal ik toch beter een Mind Map bijhouden, want ik moest alweer erg diep in mijn geheugen graven. Alleen van Bolivia had in een Mind map gemaakt.
Ik ben deze keer op een bijzondere manier de grens over gegaan, n.l. lopend. We waren met de bus naar Tacna in noord Chile gegaan. Vandaar met een taxi naar de grens. De chauffeur zat nogal op te scheppen over zijn auto, een hele oude en grote Amerikaan. Ik dacht, als we de grens maar halen, maar dat ging goed. Bij de grens was het weer erg officieel. Paspoort laten zien, weer een stempel en weer een formulier invullen.
Chile
Ja, ik schrijf het maar zoals de Chilenen het ook doen, Chile dus. Bij de grens was een nogal formele controle op onze bagage. Dus we moesten wel bijna een uur wachten voor we verder konden. Spoedig daarna arriveerden we in San Pedro. Zo op het oog een stoffig, rustig klein stadje, zonder verharde wegen.
